आयुष्य हे.........

 त्या  केरळमधल्या हत्तिणीला, जिला माणसातला 'अमानवी माणूस' दिसला .. जिनं माणसामुळे स्वतःसकट आपल्या पोटातल्या निष्पाप बाळाला गमावलं कायमचं. . "ही घटना कळाली आणि मन सुन्न झालय गं, माणूस माणसाशी स्वार्थी होऊन ,कसंही वागतो ,आपली पातळी त्याने ओलांडली केव्हाच. . पण तुझा जीव गेला त्या माणसांमुळे ,एका निष्पाप, मुक प्राण्याशी असं  का वागावं?  आपलं आयुष्य स्वस्त नाही हे कळतं त्या माणसाला,मग प्राणी सजीव नाहियेत का? का कळतं नाही हे त्याला? ही घटना एखाद्या माणसासोबत घडली असती तर? पण अगं तू तर प्राणीच आहेस, तुला कुठे भावना?असा निर्दयपणे विचार कशावरून नसेल केला त्यांनी?  वाईट तर हे ऐकून वाटलं की,भुकेल्या जीवाची भूकही शांतता नाही करता आली त्यांना!  आणि किती विचित्र ती लोकं?  ज्यांनी  किती सहज स्फोटकं भरलेलं अननस तुला - खायला दिलं, किती विश्वासघाती स्वभाव म्हणावा हा? तु विश्वास ठेवून चुक केलीस ,असं तुला वाटत असेल ना,खर तर खूप काही विस्कटलय मनात, तो शरीरात झालेला स्फोट !तू  हादरली असशील स्फोटापेक्षा ,विश्वासघाताने!  एवढी सुशिक्षित असूनही ती माणसं, अडाणीच व...

कभी लंबी, तो कभी आसमान जैसी अनजान हैं  , नदी सी बहती हैं,अपनी ही परछाई जैसी ,  हर वक्त पीछे होकर  भी अलग सी ही लगती है, जैसी भी हैं जिंदगी हैं! ख्वाहिशो के सिलसिले यहां हर कदम पर दिखते हैं,  यह हमेशा हमे अपने कदमो पर नचा रही हैं,  अलग अलग चीजो से जीना सिखा रही हैं,  तभी तो यह जिंदगी हैं!  शिकायते हमे  किसीसे नही है,खुद से  हैं लेकीन बहुत सारी ! किसीसे क्या कहे कोई, अलग ही है यह खुद की  जिम्मेदारी!  पल पल रूकावटे यहाँ,इंतजार  करती हैं  हमारा,  हम भी खुश है इनके साथ जीकर जरा!  हर  एक चीज कुछ कह रही हैं,  हाँ यह जिंदगी हैं!  एक तरफ लोगों की भीड़ मे खोने का डर है कहीं,  तो दुसरी तरफ बेखबर दिलोको आनेवाली कठिनाइयों क  एहसास नही! यह सब होकर भी हम पीछे हटनेवालो में से नहीं!  लेकिन यहाँ जो होना है ,होता है वहीं ! इसिलिए तो अलग ही सही यह जिंदगी हैं ! अपनी पहचान, अपना वजूद समेटे हुए जीना हैं, हाँ सिलसिला  यह जज्बातो का आना जाना हीं हैं!  हर हम्हा जिंदा होने की खुशी तो एक तरफ अपने आप क...

लाॅकडाऊन  डायरीज.... . सारे देश ,हर एक जिला और गाँव बिल्कुल सुनसान हैं , कोरोना ने सब को घर जो बिठाया हैं.  लाॅकडाऊन जबसे हुआ हैं जारी,  कुछ लोग तो ऐसे रहते है ,मानो हुई हो बड़ी बिमारी! हमने तो है लिखी लाॅकडाऊन डायरी . लाॅकडाऊन मे , हमे घर चार दिवारे भी पूरे शहर सी लग रही हैं ! पहले कुछ दिन मानो ,सब के मुँह ही देखते रह गए! पर अब बाल्कनी हमारी दोस्त हो गयी हैं! 😊 इन दिनों हम एक शेफ कम साइंटिस्ट बन गए हैं! हर रोज अलग अलग रेसिपिज ऐसे बन रहे हैं,  जैसे कोई कुकरी शो के एपिसोड्स चल रहे हो!😃 मानो घर का राशन खत्म करने की ठान ही ली हो! लेकिन भूखे लोगों को देखकर हैरान हो गए हैं,  पता नहीं सरकार क्यूँ मदद नहीं कर पा रही है? हमारी सोसायटी ने भी मदद करने की ठान ली हैं . पापा ,भैया तो वाकई में पक गए हैं, बाहर घूमना जो बंद है,  लेकिन वे भी आजकल हमारे साथ लूडो और शतरंज खेल रहे हैं! 😁 हाँ कभी कबार हम सब मिलकर पोंछा भी कर देते हैं!  अब न्युज चॅनल्सही हमारे यहाँ फेवरेट चॅनल्स हो गए है, पुरानी सिरीयल्स वापस देखकर  हम पक गए हैं 😅 रामायण- महाभारत भी देखा घरवालो कि ...

  चांगल्या-वाईट  आठवणींना तू   पुन्हा आठवून बघ ना, हळवा कोपरा मनाचा सापडेल तुला,जगणं नव्याने पुन्हा शिकवेल तुला. खुप झाल तुझ बाहेर आनंद शोधण,  डोकावून बघ तुझ्याच मनात एकदा , खुप शांतता जाणवेल तुला., तो एकटेपणा कर बाजूला आणि आनंदाला जागा दे ना जरा कायमची. ..... हसु तुझ किती मावळलय रे , पुन्हा शोध स्वतःला आरशातल्या काचेवर, आणि त्यातून मनात खूप खोलवर..दिसेल तुला तुझच असणं पहिल्या सारखं.. जपशील का ते?कायमच.... अनुकरण कोणाचं का करतोयस तू? खरेपणा तुझ्यातला  शोध ना जरा .. अंतर्मुख हो असं किती सहज बोललास परवा कोणालातरी. .......... आजमाञ मला अपराधी वाटतोयस तु तुझ्याच नजरेत.... हरवण खूप झालं  आत्ता एखाद्या गोष्टीत......... आजमावून  बघ ना स्वतःला स्वतःसमोरच कधीतरी. असणं किती छान असायचं तुझं , आत्ता माञ लवकर वैतागतोयस चिडखोरासारख , हताश असल्यासारखं. ...... तरीही जागा हो रे मनापासून मनातून. . तु नक्की शोधू  शकशील... निशब्द नसतं  रे कोणी सगळं अलबेल असतं मनात प्रत्येकाच्या. .. स्वतःला शोधण्याचा प्रवास, प्रवास नसतोच रे , ही  खूप सहज सुरूवात  अ...

  जिद्दीने  उभ्या चार खंबीर भिंतींत एकोपा असावा संयमाच्या  छप्पराने  नात्यांचा ओलावा जपावा . सकारात्मकतेची हवा खिडकीतून ओसंडून वहावी  संयमाची दारं रूबाबात खुली  असावी. समाधानाच्या पलंगावर विश्वासाची उशी दिसावी  साधेपणाच्या सोफ्यावर,प्रामाणिकपणाची नक्षी असावी.  स्वयंपाकघरातून नावीन्याचा घमघमाट सुटावा  स्वकष्टाच्या भाकरीत पंचपक्वानांचा भास व्हावा. मेहनतीच्या तिजोरीत स्वाभिमानाची संप्पत्ती  खुशाल  असावी  भाबडी माणुसकीसुद्धा  मौल्यवान वाटावी. भरभराटीच्या परसबागेत  प्रयत्नांची शर्थ व्हावी  आपलेपणाच्या अंगणात आशेच्या रंगांची रांगोळी काढावी.  एकमेकांनी चुकावं, उपदेशांचे डोस पाजावे तरीही  आधार व्हायला एकमेकांचा पटकन पुढे व्हावे अश्रू  एकमेकांच्या डोळ्यातले हक्काने पुसता  यावे. आनंद कुंडीतल्या रोपट्यासारखा वाढतच जावा प्रेमाचा गुलमोहर  नव्याने बहरावा. हसणं आरशासारखं प्रतिबिंबित होत रहावं  शब्दाशब्दांनी बोलणं उलगडत जावं.  समानता इतकी सहज  वागण्यात यावी, की सुख-दु:ख सर्वांच...

कोरोनाशी युद्ध आपले  सुरू .......... ऐनहोळीवर  घातलंय ह्याने विरजण, कोरोनानो केली हो पाचावर धारण!   हया संकटात आत्ता कोणी नाही वाली, सर्वञ कोरोनाचीच चर्चा सुरू झाली! आत्ता आणीबाणीची वेळ आली! तोंडावर असतो हल्ली  mask, त्यात लाॅकडाऊनचा अनोखा task. मनात माञ चोवीस तास मरणाची भीती,  लोकं दगावतात ह्याने सांगू शकत नाही किती? सरकारचे प्रयत्न सुरू आहेत फार,  कोरोनाचा फैलाव करतोय माणसांवर छुपे वार! लोकांच्या तोंडी आहेत शिव्या चीनला, बर संकटात ढकलून, चीन कधी येईल का मदतीला?  जगभर एवढ्याशा व्हायरसने हाहाकार माजवलाय, चीन माञ स्वतःला वाचवून ,मी नाय त्यातला म्हणत बसलाय! भारत सरकारने वेळीच लागून केलाय लाॅकडाऊनचा ऊपाय, बघूयात करून हयानं  होत तरी काय? ईकडे लाॅकडाऊनमधेही लोकांचा जीव काही रमेना, त्यांचा पाय काही घरी थांबेना!  दुसरयाच दिवशी बाजारात लोकांची तोबा  गर्दी,  नियमभंग करणारयांना सरळ करुन वैतागली वर्दी! सरकारी यंञणा वेगाने करतीय हालचाल, डाॅक्टर्स -नर्स अक्षरशः जातीने करताएत रूग्णांची देखभाल!  सरकारने 'कोरोना पॅकेज'ही जाहीर केलय, कुठेतरी...

मास्क लावलेला देव मी पहिल्यांदाच पाहिला.... कोरोनामय  जगात सुरुवात झाली दुष्टचक्राला , लोकांचा जीव जातोय दर मिनिटाला,  सरकारला पडलाय प्रश्न,  कसं थांबवणार ह्या संकटाला? अशा अवस्थेत आपला खरा देव पुढे आला, नाही नाही  हा तो 'देव'  नाही, जो मंदिरात, मस्जिदित,गुरुद्वारात  केव्हाच बंद झाला ! हा देव तर आहे मास्क  लावलेला  , जो कोरोनाबाधिताना बरं करण्यासाठी दिसतोय  अहोराञ झटत राहिलेला , हो डाॅक्टर ,नर्स आणि पोलिसांमधला मास्क  लावलेला देव मी पहिल्यांदा पाहिला . महावारीमुळे सर्वांनाच आहे सुट्टी,  हे माञ जीवाचीही पर्वा न करता निभावतात आपली  अत्यावश्यक ड्युटी.  रुग्ण वाढतायत दिवसेंदिवस, वाढतेय कोरोनाची दहशत.  नर्स  ,डाॅक्टर्स,पोलिसही करतायत कोरोनाशी लढण्याची तयारी जय्यत.   माणसं पडतायत नकळत बळी कोरोनाला, माञ जीवाची बाजी लावून ते हरवतायत त्याला.  ह्या भयंकर अवस्थेतही आपल्यातले हे 'देव'  निभावतात  आपले कर्तव्य, कितीही कठीण असलं तरीही .वाटतं नक्कीच पेलतील ते हे दिव्य.  एक फरक माञ आज पुन्हा लक्षात आ...